فصل پرداخته است . وتلاش نموده كه تمام مباحث اين موضع را گردآورى نمايد . گمان نگارنده آن است كه در روايات هر كجا كلمه « مكارم الأخلاق » به كار رفته است مقصود آداب شرعى است نه علم اخلاق اصطلاحى . زيرا روشن است كه هدف اصلى از علم اخلاق رسيدن به توحيد نيست ولذا مىبينيم كه حتى كفار ومشركان ويهوديان نيز فراوان كتابهاى اخلاقى نوشته اند وبسيارى از عناوين مباحث آنها همانند كتابهاى اخلاقى مسلمانان است . اما مهمترين هدف از « آداب شرعى » رسيدن به توحيد بوده و اين كه تمام اعمال انسان ، نشانه هاى توحيد را به خود گرفته ونشان دهنده آن باشد . بطورى كه تمام كارهاى انسان با چنان ادبى همراه باشد كه بيننده را متوجه به توحيد نموده ومصداق اين حديث باشد كه : « با كسى نشست وبرخاست كنيد كه ديدن أو شما را به ياد خدا اندازد » . هر ملتى آدابى دارد اما هدف از تمام آداب رسيدن به خداوند نيست و اين هدف تنها در آداب دين مقدس اسلام و از ويژگىهاى خاص آن است . اين كتاب تنها هدفش رساندن مردم به « مقام توحيد » وتوجه و حضور تام ودائمى در برابر خداى متعال بوده ، بطورى كه در هيچ حالتى أو را فراموش ننمايند .